باقر ( ع ) از قول امير المؤمنين ( ع ) شبيه همين حديث را با همان بيانات نقل كردهاند .
حديث ششم : مرحوم مجلسى در بحار الانوار از على ( ع ) نقل كرده كه آنحضرت فرمودند : هركسى كه سابقا نسبت به امرى متيقن بود و بعد شكى به دو اصابت كرد وظيفه دارد طبق يقين حركت كند و به شك خويش اعتنا نكند چراكه يقين با شك قابل دفع نيست ( و شك ارزش آن را ندارد كه دافع و جلوگيرنده از تأثير يقين باشد ) .
قوله : و هذه الروايات : كيفيت استدلال به اين سه روايت 4 و 5 و 6 براى استصحاب :
مقدّمه : قبلا اشاره شده و بعدا هم در تنبيهات استصحاب خواهد آمد كه ما دو قاعده داريم :
1 - قاعدهء استصحاب و آن در موردى است كه متعلّق اليقين و الشك ذاتا و ماهيتا وحدت داشته و از حيث زمانها فرق دارند يعنى متيقن در زمان سابق و مشكوك در زمان لاحق است مثلا عدالت زيد ديروز متيقن بود و امروز مشكوك است و خلاصه اينكه شك ما در بقاء است نه اينكه سرايت كند به گذشته و اصل يقين را زير سئوال ببرد .
2 - قاعدهء اليقين و شك سارى و آن در موردى است كه در زمان گذشته يقين به امرى داشتيم و در زمان لاحق كه شك مىكنيم شك در بقاء نيست بلكه شك ما به اصل حدوث سرايت مىكند يعنى الآن شك مىكنيم كه آيا از اوّل عدالت زيد وجود داشت يا من خيال مىكردم كه عدالت وجود دارد ؟ و خلاصه اينكه متعلّق يقين و
شرح اصول استنباط ( فارسى ) — صفحة 249
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٢٤٩