قُرُوءٍ » .
« 1 » و سپس مىفرمايد :
« وَ بُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذلِكَ » .
در اينجا
« وَ الْمُطَلَّقاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ »
عام است ؛ يعنى شامل مطلقهء رجعيه و مطلقهء بائنه مىشود و فرقى بين آنها نيست و هر دو بايد به مقدار
« ثَلاثَةَ قُرُوءٍ »
صبر كنند ( به عنوان عده ) و ازدواج نكنند . آنگاه در آخر آيه مىفرمايد :
« وَ بُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ » .
اكنون بايد ديد آيا
« وَ بُعُولَتُهُنَّ »
شامل تمام « مطلقات » يعنى مطلقهء رجعيه و مطلقهء بائنه هر دو مىشود و يا فقط به همان مطلقهء رجعيه مربوط مىشود ؛ يعنى فقط در اين مورد است كه شوهر احق از بقيه است و مىتواند به وى برگردد . در اينجا ، به ضرورت فقه ، به
« وَ بُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ »
برمىگردد به خصوص رجعيات كه اگر شوهر خواست در عدّه به زن مطلقهء رجعيهء خود برگردد ، مىتواند بدون نياز به عقد جديد برگردد ، زيرا گفته شده « المطلقة رجعة زوجة » كه در اينجا مخالفت با دو ظاهر است . يكى مخالفت ظهور عام در عموم ، بدين معنى كه اگر آن را مخصوص به بعضى از افراد كنيم ، يعنى
« وَ الْمُطَلَّقاتُ »
را به خصوص رجعيات برگردانيم ، با اينكه قبل از آن گفته است
« وَ الْمُطَلَّقاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ »
،
« وَ بُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ »
به خلاف ظاهر بيان مطلب كردهايم . مخالفت ديگر مخالفت ظهور ضمير در رجوعش به معنايى است كه اصولا به آن برمىگردد ؛ يعنى ما به
هامش
( 1 ) البقرة ( 2 ) : 228« وَ الْمُطَلَّقاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ وَ لا يَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ يَكْتُمْنَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي أَرْحامِهِنَّ إِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ بُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذلِكَ إِنْ أَرادُوا إِصْلاحاً . . . »يعنى « زنهايى كه طلاق داده شدند از شوهر نمودن خوددارى كنند تا سه پاكى بر آنان بگذرد و حيض يا حملى كه خدا در رحم آنها آفريده كتمان نكنند اگر به خدا و روز قيامت ايمان دارند و شوهران آنها در زمان عده حق دارند كه آنها را به زنى خود باز رجوع دهند . . . » .