345 7
گوش بگشاى كه بلبل به فغان مىگويد * خواجه تقصير مفرما گل توفيق به بوى « 101 »
4 8
گفتى از حافظ ما بوى ريا مىآيد * آفرين بر نفست باد كه خوش بردى بوى
8
486 [ بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوى ] « 105 »
477 1
بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوى * مىخواند دوش درس مقامات معنوى
1 2
يعنى بيا كه آتش موسى نمود گُل « ( 1 ) » * تا از درخت نكتهء توحيد بشنوى
2 3
مرغان باغ قافيهسنجند و بذلهگوى * تا خواجه مى خورد به غزلهاى پهلوى
3 4
جمشيد جز حكايت جام از جهان نبرد * زنهار دل مبند بر « 1 » اسباب دنيوى « 102 »
5 5
اين قصّهء عجب شنو از بخت واژگون * ما را بكشت يار بانفاس عيسوى
6 6
خوش وقت « ( 2 ) » بوريا « 2 » و گدائىّ و خواب امن « 103 » * كاين عيش نيست درخور « 3 » اورنگ خسروى
4 7
چشمت به غمزه « 4 » خانهء مردم خراب « ( 3 ) » كرد * مخموريت مباد كه خوش مست مىروى
7 8
دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر * كاى نور چشم من بهجز از كشته ندروى « 104 »
8
هامش
( 101 ) اختيار
( 102 ) عيش دنيوى ( ر ك ف ) .
( 103 ) گدايى ( ر ك ف ) .
( 104 ) الدُّنْيَا مَزْرَعَةُ الْآخِرَةِ ( ر ك ف ) .
( 105 ) عرفانى عالى
( 1 ) يعنى گل نمودار آتش موسى شد ، يعنى آتشى كه در وادى ايمن بر درخت علّيق بر آن حضرت ظاهر گرديد و آوازى از آن برآمد كهيا مُوسى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ، و مصراع ثانى متمّم همين معنى است و مراد از نكتهء توحيد اشاره به همان نداى درخت است .
( 2 ) چنين است در جميع نسخ خطّى موجوده نزد من ، بعضى نسخ چاپى : خوش فرش ،
( 3 ) چنين است در اغلب نسخ ، ق و سودى : سياه ،
( 1 ) . در اسباب دنيوى
( 2 ) . بورياى گدايى
( 3 ) . روزى اورنگ خسروى
( 4 ) . به عشوه