و يكى از آنها نسخهء ( خ ) است كه در سنهء 827 يعنى فقط سى و پنج سال بعد از وفات خواجه كتابت شده اساس طبع خود قرار دادم ، و از ما بقى نسخ از بعضى فقط چنان كه در بالا گفته شد براى تأييد و ترجيح جانبى بر جانبى در مورد اختلاف بين نسخ قديمه استفاده نمودم نه مستقلّا ، و بعضى ديگر را كه ديرتر بدستم رسيد و در تصحيح متن استفاده از آنها ممكن نشد فقط در تصحيح مقدّمهء جامع ديوان حافظ و قصايد او كه هيچيك از اين دو در نسخ اساس موجود نيست به كار بردم ، و چون نسخهء ( خ ) كه در سنهء 827 كتابت شده عجالة تا نسخهء قديمترى از آن بدست نيامده آن را بايد قديمترين نسخ موجودهء تاريخ دار ديوان حافظ در دنيا محسوب داشت لهذا من خود را ملتزم و مقيّد كردم كه در خصوص كمّيّت اشعار يعنى از لحاظ عدّهء غزليّات و عدّهء ابيات هر غزلى ( نه از لحاظ صحّت و سقم عبارات ) از ابتدا تا انتهاى كتاب فقط و منحصرا همان نسخه را اساس كار خود قرار دهم و هرچه در آن نسخه موجود است از غزليّات و مقطّعات و مثنويّات و رباعيّات تماما و بدون هيچ زياده و نقصان آنها را چاپ كنم ، و هرچه در آن نسخه موجود نيست خواه غزليّات مستقلّ و خواه ابيات متفرّقهء
ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — صفحة 100
مساهمون: شمس الدين حافظ
ص١٠٠