حافظ ق غ : قوليست قديم . - ( نسخهء خطى محمود مصباح :
« . . . قوليست قويم » ) .
حافظ ق غ : مى آنجا كه . . . - . ( « اياصوفيه » . « ديوان كهنهء حافظ به كوشش ايرج افشار » . و « جلالى نائينى و دكتر نذير احمد » : « . . . آنجا كه نه يار است و نديم » .
:
« بوى محبوب كه بر خاك احبا گذرد * نه عجب باشد اگر زنده كند عظم رميم . »
كليات سعدى ، ( كتاب الخواتيم ) ص 311 - به خط عسكر بن حسين اردوبادى ، چاپ 1272 ه . ق - قطع رحلى . ايضا : ( بعد صدسال اگر بر سر خاكم گذرى - حافظ ) - قبل از حافظ : « . . . چو بگذرى به سر خاك من پس از صدسال . » . ديوان خواجو كرمانى ، تصحيح سهيلى خوانسارى ، ص 296 .
[ علاوه بر سعدى و حافظ - در اين مضمون و وزن و قافيه - خواجو نيز چنين سروده است ] :
« برو » اى خواجه كه صبرم به دوا فرمائى * كأين نه دردى است كه درمان بپذيرد ز حكيم
ديوان خواجو كرمانى - تصحيح سهيلى خوانسارى ، انتشاراتى پاژنگ 1369 تهران ، ص 52 .
خواجه با تغيير دو سه كلمه ، مصراعى از شيخ را تضمين فرموده :
. . . درد ما نيك نباشد به مداواى حكيم ( سعدى ) و اين غزل حافظ نيز يكى از غزلهائيست كه در اقتفاء سعدى سروده است . همچنين خواجو هم قبل از خواجه در مصرع دوم بيتى از غزلهاى خود آورده است كه : « . . . اين نه درديست كه درمان بپذيرد ز حكيم . » . ديوان خواجو كرمانى به اهتمام سهيلى خوانسارى ، انتشاراتى پاژنگ 1369 تهران چاپ دوم ، ص 305 .
حافظ ق غ : گوهر معرفت آموز ! ! . . . ( گوهر را نمىآموزند ، ! گوهر را مىاندوزند ) .