اين غزل - جز ، يكى دو تفاوت جزئى ( مانند بيت هفتم : با من راهنشين خيز و سوى « مصطبه » آى . از ص 253 « ديوان كهنهء حافظ » ، به كوشش استاد ايرج افشار ، نقل كردم . ( ح ) .
« من نه آنم كه ز جور تو . . . » حافظ قزوينى . غنى . ( . . . به جور از تو . . .
پير حسين كاتب و ديوان كهنه . . . و خانلرى ، و . . . .
: « ذرّهء خاكم و در كوى توأم وقت خوش است . » نسخهء 805 - و « خانلرى » .
: « با من خاكنشين . . . » نسخهء خطى بىتاريخ محدود به نيمهء اول قرن دهم - و « نسخهء ديگر خطى بىتاريخ . . . در حدود نيمهء اول قرن يازدهم « فرزاد » .
الف - :
(
بر سر شمع رخت ، شعله صفت ، مىلرزم * گرچه دانم كه هواى تو كشد ، ناگاهم .
) : در نسخهء خطى متعلق به فرزاد « پيش از حدود 900 هجرى . . . » و « چند نسخهء چاپى » - اين بيت را قبل از مقطع غزل ضبط كردهاند - [ در اين بيت ، قافيهء بيت چهارم غزل ؛ ( ناگاهم ! ) تكرار شده است ! ] .
: - ب - بر پيشانى اين غزل ، استاد مطهرى تحرير فرموده است كه :
« عرفانى عالى » ص 248 آئينه جام ، ديوان حافظ ، انتشارات صدرا .