بازهم ، نوشتهء « پژمان » در انتقاد از « حافظ علامه قزوينى »
. . . اساس چاپ حاضر [ ديوان حافظ پژمان ] . . . نسخهء دانشمند منزّه و بىادعا مرحوم سيد عبد الرحيم خلخالى است . . . نسخهء مزبور نخست بوسيلهء صاحبش بطبع رسيد ، سپس در اختيار شادروان محمد قزوينى قرار گرفت و بوسيلهء ايشان با همكارى غير مؤثر مرحوم دكتر غنى به سال 1320 چاپ عكسى خورد و متأسفانه آكنده از اشتباه گرديد ، زيرا كه آن مرحوم « 1 » با شعر بطور كلى ، مخصوصا با غزل ، آن هم غزلهاى دقيق و بىمانند خواجه ، انس و الفتى نداشتند ، و كار اصلى ايشان تبليغات تاريخى و تحقيقات لغوى بود . . . بديهى است اصلاح يك متن تاريخى ، كار مغز و سرست ؛ و تنقيح يك اثر منظوم ، كار دل .
ديوان شعر بايد بوسيلهء شاعر تصحيح شود ، نه به دست مورخ و لغوى ؛ گواينكه بزرگترين محقق و لغتشناس جهان باشد .
مع هذا شهرت جهانگير و بلندنامى شايستهء آن شادروان در تتبعات تاريخى ، بر متنى هم كه از ديوان خواجه ترتيب فرمودهاند سايه افكنده ، در همه جا مخصوصا در نظر بيگانگان دوستار ادب فارسى ، به عنوان عالمانهترين و منقحترين نسخهء ديوان خواجه نامور گرديد ! ، و آواز نارساى