و در صفحهء « نج » سطر چهارم . . .
. . . . . . . . . . . . .
و نيز فاصله انداختن ميان فعل و فاعل يا مبتدا و خبر به حدى كه رشتهء مطلب از دست خواننده خارج شود ، مثل صفحهء « لو » كه در آن راجع بقبول تصحيح ديوان خواجه مىنويسند . . .
كه فعل : « مشاركت نمايند » منسوبست به آقاى دكتر قاسم غنى در نه سطر بالاتر ، ! و نظير اين نقص در صفحهء « كو » نيز به چشم مىخورد كه فعل :
« متصورست » راجع مىشود به : « فقط علاجى » در هشت سطر بالاتر . !
افزايش ابيات
از جمله تصرفات مرحوم علامه در نسخهء خلخالى افزايش ابيات خوب و بدى است كه در نسخهء خطى وجود نداشته و آن مرحوم . . .
توضيحى در صفحه « لط » دادهاند :
« عجالتا نسخهء خلخالى قديمترين نسخهء تاريخدار ديوان حافظ است و من خود را مقيد و ملتزم ساختهام كه هرچه در آن نيست . . . كالعدم پندارم . . . » .
. . . راجع به افزايش ابيات و تعهدى كه دربارهء آنها فرمودهاند . . .
نتوانستهاند به وعدهء خود وفا كنند چنان كه :
اولا - اين قطعه را كه در بعضى از نسخ وجود داشته است و . . . ارزشى هم ندارد بر ديوان افزودهاند :
رحمن لا يموت چو . . . عمل الخير لا يفوت جانش غريق . . . رحمان لا يموت .
اين قطعه براى يك خوانندهء عادى كه زياد با تاريخ سر و كار نداشته و احيانا با حساب جمل هم بيگانه باشد خبريست بىمبتدا . . . آن پادشاه كيست ؟ و تاريخش چيست ؟ ! ثانيا - اين بيت را كه . . . در نسخ ق و خ نيز نبوده بر غزل افزودهاند :