بر خلاف دوران پدرش آزادى داد و . . . حافظ به دستيارى و كمك دو تن از وزيران شاه شجاع - خواجه برهان الدين فتح اللّه ، و خواجه قوام الدين صاحب عيار - از آن دام و مهلكه جست و امان يافت . اين نقار و دشمنى ميان خواجه و شمس الدين عبد اللّه و شيخ زين الدين على كلاه كه نخستين را خواجه در آثارش بنام « زاهد ظاهرپرست » مىنامد ، و از دومى بنام « صوفى » ياد مىكند ، پيوسته پابرجا بوده و هيچگاه پايان نيافته و اين جدال و كشمكش در دورانهاى مختلف عمر خواجه حافظ شدت و ضعف داشته است . . . ( حافظ خراباتى - مجلّد اول ، بخش سوم - صفحه 2013 به بعد - پژوهنده : ركنالدين همايونفرخ - تاريخ چاپ 1351 ه . ش .
ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — صفحة 1362
مساهمون: شمس الدين حافظ
ص١٣٦٢