مضمون اين بيت از شاهنامه اخذ شده است :
نگه كن سحرگاه تا بشنوى * ز بلبل سخن گفتن پهلوى
( فردوسى ) يعنى گل نمودار آتش موسى شد ، يعنى آتشى كه در وادى ايمن بر درخت عليق بر آن حضرت ظاهر گرديد و آوازى از آن برآمد كه يا موسى انّى انا اللّه ربّ العالمين ، و مصراع ثانى متمّم همين معنى است و مراد از نكتهء توحيد اشاره به همان نداى درخت است ( حافظ قزوينى ) .
حافظ قزوينى : خوش وقت بوريا و گدائى و خواب امن . ( كسانى كه ما بين بوريا و گدائى واو عاطفه ايراد كردهاند از ذوق زبان فارسى بىبهره بودهاند . . . « محصول بيت » خوشا آنوقتى كه بورياى گدائى باشد و خواب امن ، زيرا اين عيش و صفا در تخت پادشاهى ميسر نيست . مراد :
« خواب امن گدا ، روى حصير ، خوش و گواراست » و چنين خواب در تخت پادشهان دست نمىدهد ، چون كه شاهان هميشه با ترسولرز و خوف بسر مىبرند . . . « جلد چهارم شرح سودى بر حافظ » چاپ 1347 ه . ش . ) .
« نسخهبدل : كاين عيش نيست روزى اورنگ خسروى » . ( . . . روزى . . .
خانلرى ) . - « . . . درخور . . . قزوينى » پشمين كلاه خويش . . . « حافظ از دستار سخن نرانده و كلاه بر سر مىداشته است » . جمالزاده ، اندك آشنائى با حافظ ، ص 119 اين بيت و بيت بعدى در حافظ قزوينى نيست .
مىخور ، به طبع شاد ، كه دلتنگيت مباد :
« فرزاد » از « حافظ » صحت كلمات . . . ( س تا پايان ى ) .
چون دو واژهء « خسروى » و « دنيوى » از نظر قافيه در اين غزل ، تكرار شده است بعضى از خوشنويسان ، اين امر را صحيح ندانسته و دو بيت را ( كه تكرار قافيه داشته ) حذف كردهاند ، مع هذا در برخى از ديوانهاى حافظ