حافظ ق غ : دو يار زيرك و از بادهء كهن ( نازك يا زيرك ! . « در مطلع اين غزل اكثر نسخهها به جاى « دو يار نازك » ، عبارت « دو يار زيرك » ثبت كردهاند . اما در دو نسخهء كهن براى يار صفت « نازك » آمده است و علت آنكه اين صورت را ترجيح دادهام اينست كه ، علاوه بر مناسبت فحواى اين بيت ، صفت « نازكى و نازك » را حافظ چند بار براى معشوق آورده است از آن جمله :
چه بگويم كه ترا نازكى طبع لطيف : * تا به حديست كه آهسته دعا نتوان كرد
.
دلا چو پير شدى حسن و نازكى مفروش * كه اين معامله در عالم شباب رود
تو بدين « نازكى » و دلكشى اى مايهء ناز * لايق بزمگه خواجه جلال الدينى
روئى لطيف نازك ، قدى بلند چابك ( بر طبق نسخهء كتابخانهء سيد هاشم على سبزپوش هندوستانى و چاپ جلالى نائينى و دكتر نذير احمد ) ص 416
گر چو شمعش پيش ميرم بر غمم خندد چو صبح * ور برنجم خاطر نازك برنجاند ز من
خوش نازكانه مىچمى اى باد نوبهار * كآشفتگى مبادت از آشوب باد دى
دكتر پرويز ناتل خانلرى از ( مجلد دوم ) ديوان حافظ - ملحقات غزليات - ص 1233 چاپ تهران ، خوارزمى 1362 ه . ش . ) .
جناب دكتر محمد امين رياحى ، در « گلگشت شعر و انديشهء حافظ ( از ص 347 تا 361 ) ثابت فرمودهاند كه صحيح آن ، همان : « دو يار زيرك »