حافظ ق غ : دل ببردى و . . . ( حرف باى اول بردى زايد است ) ، ربودى از حافظ خانلرى . ( بِحل كردن - به كسر - گناه كسى را بخشيدن ) .
حافظ ق غ : اى مگس حضرت سيمرغ . . .
حافظ ق غ : سعى نابرده چه اميد . . .
دو بيت آخر اين غزل ، در ص 550 جامع نسخ حافظ . - « برخى از نسخ چاپى » . - حافظ منتشرشدهء سال 1322 ه ، ق ، لكنهور هندوستان . - و « ديوان حافظ » على بهائى شرفعلى مورخ 1322 ه مطبعهء محمدى بمبئى كه دقيقا مطالعه كردم و اصالتِ - اين دو بيت اصيل را كه ما ، در اين ديوان آوردهايم - هم ندارد ، چنين است :
اى دل خام طمع ، شرمى ازين قصه بدار * كار ناكرده ، چه اميد عطا مىدارى
حافظا ! عادت خوبان ، همه جور است و جفا * تو ، ازين طايفه ، امّيدِ وفا مىدارى ؟ ! »
.