مصراعهاى دوم اين دو بيت از عطار نيشابورى است كه خواجه - در اين غزل - تضمين فرموده است :
به خود مىبازد از خود ، عشق با خود * « خيال آبوگل در ره بهانه است »
نگاهى مىكند در آينه باز * « كه او خود عاشق خود جاودانه است ( عطار ) .
بعض نسخ :
بده كشتى مى تا خوش برآييم : * ازين درياى ناپيدا كرانه
راجع به اين بيت خواجه ، نوشتهء پژمان بختيارى را تحت عنوان :
« علامه قزوينى در اين كتاب چند گونه تساهل داشتهاند » - در :
« توضيحات » ، - اواخر كتاب - ببينيد .
الف - ( بيت اول ) سحرگاهان . . . قزوينى . - ( سحرگاهى . . . پير حسين كاتب ) . - « سحرگاهى : بهترست چون اشاره به يك سحرگاه مشخص است . » اديب برومند .
: ب - ( بيت ششم ) برو اين دام بر مرغ دگر نه « نسخهء 805 - » .