432
از خون دل نوشتم نزديك دوست نامه * انّى رأيتُ دهراً من هجرك القيامة ( 1 )
دارم من از فراقش در ديده صد علامت * ليست دموع عينى هذا لنا العلامة
هرچند كازمودم ( 2 ) از وى نبود سودم * « من جرّب المجرّب حلّت به النّدامه » ( 3 )
پرسيدم از طبيبى احوال دوست گفتا * فى بُعدها عذاب فى قربها السّلامه
گفتم ( 4 ) ز عشق رويت اندر ملامتم ، گفت * و اللّه ما رَاينا حبّاً بلا ملامه
باد صبا ز « ماهم » ناگه نقاب بگشود * كالشمس فى الضحايا ( 5 ) تطلع من الغمامه
حافظ چو طالب آمد ساقى بيار جامى * حتّى يذوق منه كأساً من الكرامة ( 6 )
دى ناگه از نگارم ، اندر رسيد نامه * قالت رأى فؤادى من هجرك القيامة
حكيم سنائى غزنوى سنائى : . . . گفتا كه آزمودم .
حافظ : هرچند كآزمودم . . .
مصراع دوم اين بيت ، مثلى است معروف از امثال عرب به عين عبارت بدون هيچ تعبير و تبديل . . . ( علامه محمد قزوينى - سال اول مجلهء يادگار - شمارهء ( 6 ) صفحه ( 66 ) .