426
گر تيغ بارد در كوى آن ماه * گردن نهاديم الحكم للَّه
آيين تقوى ما نيز دانيم * ليكن چه چاره با بخت گمراه
ما شيخ و واعظ كمتر شناسيم * يا جام باده يا قصّه كوتاه
دلق ملمع ( 1 ) زُنّار راه است * صوفى نداند اين رسم و اين راه
من رند و عاشق در موسم گل * آنگاه توبه استغفر اللّه ( 2 )
مهر تو عكسى بر ما نيفكند * آيينه رويا آه از دلت آه
الصبر مرّ و العمر فان * يا ليت شعرى حتّام القاه ( 3 )
حافظ چه نالى گر وصل خواهى * خون بايدت خورد درگاه و بيگاه ( 4 ) .