خواجو مىبرد و در آنجا درست معكوس مطلب بيت فوق را بيان مىكند ، بيت ذيل ملاحظه شود :
چه جاى گفتهء خواجو و شعر سلمان است * كه شعر حافظ ما به ز گفتههاى ظهير
به هر حال براى من جاى تأسف است كه به استناد غزل مردود مورد بحث و مخصوصا بيت آخر آن بعضيها تصور مىكنند كه حافظ خود را شاگرد خواجو خوانده است . حافظ با آنكه اشعار سعدى را به دقّت خوانده بود و در موارد متعدد ( لااقل دويست مورد ) استفادههائى از اشعار او كرده است ، در اشعار خود هيچ جا از سعدى به نام ياد نكرده است . مقالهء من به عنوان « غزلهاى سعدى از نظر حافظ » در مجلهء خرد و كوشش ( آبان 1348 ) ديده شود . مسعود فرزاد .
حافظ ، صحت كلمات و اصالت غزلها ( س تا پايان ى ) ص 1089 - از انتشارات دانشگاه شيراز « 1349 ه . ش » .
[ مقالهء غزلهاى سعدى از نظر حافظ ، علاوه بر مجله خرد و كوشش ، در اين كتاب هم بطبع رسيده است : « مقالات تحقيقى دربارهء حافظ » به قلم استاد مسعود فرزاد ، به اهتمام دكتر منصور رستگار فسائى ، ( كنگرهء بينالمللى بزرگداشت حافظ ) 1367 ه . ش . انتشارات نويد شيراز - از ص 293 تا ص 324 ] .
: د - ( فشردهئى از اظهار نظر استاد فرزاد و پاسخ به آنها ) :
فرزاد : « غزل سستى است ، از حافظ نيست ، در سه نسخهء چاپى به نام حافظ طبع شده ، هيچيك از نسخ خطى به حافظ منسوب نداشتهاند » .
حائرى : غزل سستى نيست ، ولى بىنظير يا ممتاز هم نيست و بايد گفت غزل خوبيست . يقين دارم كه از حافظ است و در ديوان اشعار خواجه ، دهها غزل مانند همين غزل وجود دارد ، مگر قرار و قاعدهاى در ميان بوده است كه حافظ در نوجوانى يا جوانى ، شعرى نسرايد ؛ يا مگر مىتوان پذيرفت كه اشعار خواجه از ابتدا كه شروع به شاعرى كرد تمامش