وزن و قافيه و رديف اين غزل ، همانند غزليست كه قبل از خواجه سروده شده ، و ظنّ قريب به يقين اينست كه خواجه در اقتفاى آن فرموده است ؛ مخصوصا كه در مصراع دوم مطلع هر دو غزل ( از اين دو سخنور ) ، « خندهء دلگشاى تو » آمده است . اينك آن مصراع : « . . . راحت روح مىدهد ، خندهء دلگشاى تو » ، ديوان اشعار ابن يمين ، ص 280 - به اهتمام حسينعلى باستانىراد - ناشر : سنائى [ تهران ، 1344 ] .
: الف - اين بيت در حافظ قزوينى نيست : « عشق تو سرنوشت من . . . » . - ( تكرار حرف شين در اين بيت ، و زنگ و طنينى كه از اداى آن حاصل مىشود براى گوش آشنا با موسيقى حكم طنين ساز سنج را در يك قطعهء موسيقى دارد . . . از صفحه 7 كتاب حافظ و موسيقى از « حسينعلى ملاح » موسيقىدان نامى . ) .
: ب - بيتى كه ما نقل كردهايم مطابق است با متن نسخهء 805 هجرى قمرى متعلق به ركنالدين همايونفرخ .
: ج - بيت مورد بحث در حافظ خانلرى اينست :
« مهر رخت سرشت من خاك درت بهشت من * عشق تو سرنبشت من راحت من رضاى تو »
. . . . راحت من رضاى تو ( حافظ ) . . . هيچ ارادتى مرا ، نيست به جز رضاى تو ( ديوان اشعار ابن يمين ) صفحه 281 .
دهها سال بعد كه ديوان حافظ نسخهء 805 هجرى ( كهنترين نسخه ) در دسترس قرار گرفت ديدم در مورد اين بيت حق با خانلرى و فرزاد و . . . بوده چون در آن نسخهء قديمى هم ؛ چنين تحرير شده است :
« دلق گداى عشق را گنج بود در آستين * زود به سلطنت رسد هر كه بود گداى تو !
ليك در حافظ قزوينى و چندين ديوان ديگر ، همينست كه ما