در ديوان خواجه حافظ به اهتمام انجوى شيرازى ، بعد از بيت :
« بس كه ما فاتحه . . . »
اين بيت بطبع رسيده است :
« سر ز فرمان خطم گفت مكش تا نروم * ما سرِ خويش ز خطّش نكشيديم و برفت »
حافظ ق . غ : عشوه دادند كه بر ما گذرى خواهى كرد ( علامه قزوينى توجه نكرده كه اين مصراع مربوط به اين غزل نمىباشد و بىمورد در اينجا آمده و اصل آن هم چنين است : - كه در صفحات قبل درج شده -
« مژده دادند كه بر ما گذرى خواهى كرد * نيّت خير مگردان كه مباركفاليست »
اين بيت در حافظ قزوينى نيامده است و ما از يك صفحهء خطى همين غزل حافظ كه در « نشر دانش » چاپ شده در بالا نقل كرديم ، ( مجلهء نشر دانش ، چاپ تهران ، سال نهم ، شمارهء سوم ، فروردين و ارديبهشت 1368 ، ص 61 ) .
گفت « از خود ببرد . . . »
بكسر باى اول و بضم باى دوم و فتح « را » :
اين بيت در حافظ قزوينى نيست و ما از ديوان خواجه به اهتمام انجوى نقل كرديم .