حافظ ق . غ : در مصطبه دعاى . . . ( . . . « ميكده » [ نسخهء خطى به خط پير حسين كاتب ] بر « مصطبه » ترجيح دارد ، چون با « جرعهء جام » در مصرع اول متناسبتر است » . اديب برومند . ص 203 غزليات حافظ ( انتشاراتى پاژنگ 1367 شمسى ، تهران ) .
نقد دلى كه بود . . . . اين بيت ، هم صنعت مراعات النظير دارد و هم صنعت ايهام . « ذهن و زبان حافظ ، چاپ دوم يا سوم ، ص 107 » .
در تاب توبه . . . « . . . هنگام توبه از مىخوارگى و عياشى . . . لوازم عيش و طرب مانند چنگ و عود را مىشكستند و مىسوزاندند ، شاعر . . .
مىگويد : تا كى مثل ساز عود كه بر اثر توبه محكوم به سوختن مىشود ، ما هم به آتش توبه بسوزيم ؛ امّا اگر عود را همان چوب سياه معطر معنى كنيم نادرست نيست ولى ديگر رابطهء سوختن با آتش توبه - كه جان شعرست - از نظر خواهد افتاد . همين زمينهء سخن در اين بيت روشنتر بيان شده است :
« زهره سازى خوش نمىسازد مگر عودش بسوخت * كس ندارد ذوق مستى ميگساران را چه شد
( حافظ ) نقل از كتاب : « مقالات حافظ » نوشتهء استاد حسينعلى هروى ، ص 516 - تهران - كتاب سرا - 1368 ه . ش . » .