غزل 35 [ برو به كار خود اى واعظ اين چه فرياد است ]
1 برو به كار خود اى واعظ اين چه فرياد است * مرا فتاد دل از ره تو را چه افتاده است
2 ميان او كه خدا آفريده است از هيچ * دقيقهاى است كه هيچ آفريده نگشاده است
3 به كام تا نرساند مرا لبش چون ناى * نصيحت همه عالم به گوش من باد است
4 گداى كوى تو از هشت خلد مستغنى است * اسير عشق تو از هر دو عالم آزاد است
5 اگر چه مستى عشقم خراب كرد ولى * اساس هستى من زان خراب آباد است
6 دلا منال ز بيداد و جور يار كه يار * تو را نصيب همين كرد و اين از آن داد است
7 برو فسانه مخوان و فسون مدم حافظ * كز اين فسانه و افسون مرا بسى ياد است