غزل 34 [ رواق منظر چشم من آشيانهء توست ]
1 رواق منظر چشم من آشيانهء توست * كرم نما و فرودآ كه خانه خانهى توست
2 به لطف خال و خط از عارفان ربودى دل * لطيفههاى عجب زير دام و دانهى توست
3 دلت به وصل گل اى بلبل صبا خوش باد * كه در چمن همه گلبانگ عاشقانهى توست
4 علاج ضعف دل ما به لب حوالت كن * كه اين مُفَرّح ياقوت در خزانهى توست
5 به تن مقصرم از دولت ملازمتت * ولى خلاصهى جان و خاك آستانهى توست
6 من آن نىام كه دهم نقد دل به هر شوخى * در خزانه به مُهر تو و نشانهى توست
7 تو خود چه لعبتى اى شهسوار شيرين كار * كه توسنى چو فلك رام تازيانهى توست
8 چه جاى من كه بلغزد سپهر شعبدهباز * از اين حيل كه در انبانهى بهانهى توست
9 سرود مجلست اكنون فلك به رقص آرد * كه شعر حافظ شيرين سخن ترانهى توست