[ شرح ] غزل 197
بيت 1 : شاهدان : زيبارويان
اگر زيبارويان اين چنين دلربايى كنند ، در ايمان زاهدان خلل وارد مىشود و ترك پارسايى خواهند كرد !
بيت 2 : شاخ نرگس : بوتهى گل نرگس ، به استعاره ، دلدار گل چهره بشكفد : به كنايه ، تبسم بر لب آورد گلرخان : گل عذاران نرگسدان : گلدان
هرآينه آن دلدار گل چهره تبسم بر لب آورد ، گلرخان او را بر چشم خود جاى خواهند داد !
بيت 3 : اى جوان سروقد . . . : اى جوان بلندبالا ! قبل از اين كه قامتت چوگانوار خميده شود و پير شوى ، گوى سعادتى بزن و عمل خيرى به انجام برسان !
بيت 4 : عاشقان را . . . : عاشقان در مقابل تو اختيارى از خود ندارند و هر چه تو فرمايى آن كنند .
بيت 5 : توفان : منظور توفان و سيل بنيان كن حضرت نوح ( ع ) است .
توفان نوح ( ع ) در مقابل سيل سرشك من قطرهاى بيش نيست !
بيت 6 : سماع : رقص و پاىكوبى قدسيان : مقدسان ، فرشتگان دستافشانى : رقص و پاىكوبى
بيت 7 : مردم چشم : مردمك چشم
بيت 8 : بوته : ظرفى كه در آن طلا و نقره را با حرارت زياد ذوب مىكنند ، به آن آتشدان يا كوره هم گفتهاند . بوتهى هجران : هجران به كورهى ذوب طلا تشبيه شده است .