غزل 197 [ شاهدان گر دلبرى ز اين سان كنند ]
1 شاهدان گر دلبرى ز اين سان كنند * زاهدان را رخنه در ايمان كنند
2 هر كجا آن شاخ نرگس بشكفد * گلرخانش ديده نرگسدان كنند
3 اى جوان سروقد گويى ببر * پيش از آن كز قامتت چوگان كنند
4 عاشقان را بر سر خود حكم نيست * هر چه فرمان تو باشد آن كنند
5 پيش چشمم كمتر است از قطرهاى * اين حكايتها كه از توفان كنند
6 يار ما چون گيرد آغاز سماع * قدسيان بر عرش دستافشان كنند
7 مردم چشمم به خون آغشته شد * در كجا اين ظلم بر انسان كنند
8 خوش برآ با غصّه اى دل كاهل راز * عيش خوش در بوتهى هجران كنند
9 سر مكش حافظ ز آه نيمشب * تا چو صحبت آينه رخشان كنند