مرجع عاليقدر در طول حيات استاد بزرگوارش مرحوم محقق نائينى بدون فوت وقت درس وى را غنيمت شمرده و آنى از افادات اين رجل بزرگ علمى غافل نبود .
استاد آقاى سيد عبد العزيز طباطبايى فرمودند :
مرحوم آقا در سفر اولشان به ايران ( سال 1353 ه . ق ) قرار بر آن نهاد تا مدتى را در تهران ، ميهمان مرحوم آيت اللّه حاج سيد احمد نخجوانى بوده و ضمنا جلسه معارفهاى با ايشان با حضور علما و تجار برگزار شود . پس از گذشت چند روز ، ناگهان مرحوم آيت اللّه خويى اعلام داشتند كه من بايد به نجف بازگردم و لذا روز پنجشنبه برايم بليط برگشت تهيه نماييد .
مرحوم آقاى نخجوانى هرچه اصرار كردند كه بمانيد تا اين جلسه معارفه با توجه به اين مقدمه چينىها برگزار شود فايده نبخشيد و آقا بر مراجعت پافشارى مىكردند وقتى علت را جويا شدند ، فرمود :
« شنيدهام آقاى نائينى روز شنبه درس را آغاز مىكند و من بايد صبح بر سر درس حاضر باشم » و به خاطر همين از آن جلسه مهم صرفنظر مىنمايد و به خاطر از دست ندادن چند جلسه درس مرحوم ميرزاى نائينى به نجف بازمىگردد .
مشايخ روايت
مرجع فقيد از جمعى از بزرگان ، اجازهء نقل حديث دريافت داشته و توسط آنان كتابهاى دانشمندان شيعه و سنى را روايت مىكند يكى از اين طرق ، اجازه مرحوم ميرزاى نائينى است ، خود ايشان مىنويسد :
« يكى از مشايخ اجازه من ، مرحوم نائينى بوده كه وسيله ايشان از استادش مرحوم محدث نورى به طرقى كه در مواقع النجوم ( خاتمه كتاب مستدرك الوسائل ) مسطور است كتابهاى اماميه از : كافى ، فقيه و تهذيب و استبصار و نيز وسائل و بحار و وافى و ديگر كتابها را روايت مىنمايم » . « 1 »
هامش
( 1 ) . خويى ، معجم رجال الحديث ، ج 22 ، ص 18 .