جمله علامه فاضل شربيانى ( م 1322 ه . ق ) و علامه شيخ محمّد حسن مامقانى ( م 1323 ه . ق ) از اساتيد آن مرحوم بودهاند . او در سال 1315 ه . ق به شهر خويش بازگشت و رياست دينى شهر را برعهده گرفت و در سال 1328 ه . ق - در اوج جريانات مشروطه - به علت عدم موافقت با مشروطهء غير مشروعه ، به نجف مهاجرت كرد و در آنجا مورد اعتماد مرحوم آيت اللّه سيد محمّد كاظم يزدى ( صاحب عروة ) قرار گرفت و از اطرافيان ايشان به شمار آمده و توزيع پول نان حوزه نجف برعهدهاش نهاده شد .
در سال 1346 ه . ق به ايران بازگشته و در مشهد سكونت گزيد و در مسجد جامع گوهرشاد به اقامه جماعت پرداخت . او دو يا سه بار نيز منصب غبارروبى و تنظيف ضريح مبارك را برعهده گرفته و سرانجام به سن هشتاد و شش سالگى در نجف - در سفر زيارت مرقد امير المؤمنين عليه السّلام - در 18 شعبان 1371 ه . ق بدرود حيات گفت و پس از تشييع باشكوه و نماز مرحوم علامه شيخ آقابزرگ تهرانى بر پيكرش ، در ايوان مقبرهء شيخ الشريعه اصفهانى به خاك سپرده شد .
از آثارش تقريرات درس اصول استادش مرحوم شربيانى را مىتوان نام برد . « 1 » كه بر آن تقريظ استاد ، نگاشته شده است .
تحصيلات
آيت اللّه فقيد در دامان پاك پدر و مادرش دوران كودكى را پشت سر نهاد و پس از آموختن قرآن و خواندن و نوشتن ، در 13 سالگى ( سال 1330 ه . ق ) همراه برادر بزرگ خويش مرحوم سيد عبد اللّه خويى « 2 » و ديگر افراد خانواده رهسپار نجف شد .
ايشان از كودكى و نوجوانى به هوش و ذكاوت ، حافظه و استعداد در ميان اقران خود معروف بوده و در اندك زمانى گوى سبقت را از همگنان ربود .
هامش
( 1 ) . ر . ك . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 4 ، صص 1609 - 1610 .
( 2 ) . مرحوم حجت الاسلام و المسلمين آقاى حاج سيد عبد اللّه خويى يكى از مدرسين كربلا به شمار مىرفت .