آفريده نتواند آمد « 51 »
124 و گفت : همه گنجهاى روى زمين حاضر كردند كه ديدار من بر ان افگنند . گفتم « غرّه باد آنكه به چنين چيزها غرّه شود » . از حقّ ندا آمد كه « بو الحسن ، دنيا را به تو در نصيب نيست ، از هر دو سراى ترا منم . »
125 و گفت « خداوند من زندگانى من در چشم من گناه گردانيد . »
126 و گفت : تا دست از دنيا بداشتم هرگز با سرش نشدم ، و تا گفتم « اللّه » به هيچ مخلوق بازنگرديدم .
127 و گفت « پير گشتم ، هنگام رفتنست . هرچه در اعمال بنده آيد من به توفيق خداى بكردم ، و هر چه عطاى او بود با بندگان به منّت مرا بداد . اين سخن گاه از معامله گويم و گاه از عطا . خلق را آنجا راه نيست . مرگ را هابژارى « 52 » كه پنجاه سال بو الحسن مرگ را هابژارد « 52 » تا مرگ مؤمن خوش كردند » .
128 گفت « خواهيد كه با خضر عليه السّلام صحبت كنيد ؟ » صوفيى گفت « خواهم » . گفت « چند سال بود ترا ؟ » گفت « شصت سال » . گفت « عمر از سر گير ! ترا او آفريده ، صحبت با خضر كنى ؟ كه تا صحبت من با اوست در تمنّاى من نيست كه با هيچ آفريده صحبت كنم . »
129 و گفت « خلق مرا نتوانند نكوهيدن و ستودن ، كه به هر زبان كه از من عبارت كنند من به خلاف آنم » .
130 و گفت « بهشت در فنا برم تا بهشتيان را كجا برى ، و دوزخ در فنا برم تا دوزخيان را كجا برى . »
131 و گفت : خداى تعالى روز قيامت گويد « بندگان مرا شفاعت كن » .
گويم « رحمت زان تست ، بنده زان تو ؛ شفقت تو بر بنده بيش از آنست كه از ان من » .
هامش
( 51 ) - ف 123 در دو نسخه از نسخههائى كه نيكلسن از براى تصحيح متن تذكرة الاوليا به كار برده است نبوده است . جملههاى آن كاملا روشن نيست .
( 52 ) - هابجاردن ، هابژاردن ، بمعنى مهيّا و آماده بودن . بجاردن در لغتنامهء دهخدا ديده شود .