388 يك بار خداى را ياد كردن . . .
389 ديدار آن بود كه جز او را نبينى .
390 كلام بىمشاهده نبود .
391 جهد مردان چهل سال است . ف 581 ديده شود .
392 بسيار بگرييد و كم خنديد ، و . . .
393 هر كه خوشى سخن خداى ناچشيده . . .
394 تا خداوند بمدارا نبود با خلق . . .
395 اين راه ناباكانست و . . . .
396 ذكر أللّه از ميان جان . . .
397 از اين جهان بيرون نشوى تا سه حال نبينى . 583 نيز ديده شود 398 چنان ياد بايد كرد كه ديگر بار نبايد كرد .
399 غايب تو باشى و او باشد .
400 سخن مگوئيد . . . و سخن مشنويد تا . . . ف 551 ديده شود .
401 هر كه يك بار بگويد اللّه زبانش بسوخت .
402 درد جوانمردان اندوهى بود كه . . . ف 575 ديده شود .
403 اگر دل تو با خداوند و همه دنيا ترا بود . . .
404 چون خويشتن را با خدا بينى . . .
405 هر كه با اين خلق كودك بينى . . .
406 كس هست كه هم بهلند كه برگيرد و . . .
407 خدا خلق را از فعل خويش آگاه كرد .
408 چه گوئى در كسى كه در بيابان . . . متحيّر مانده باشد .
409 غريب آن بود كه در هفت آسمان و . . .
410 آن كس كه تشنهء خدا بود اگر چه . . .
411 غايت بنده با خدا سه درجه است . ف 548 ديده شود .
احوال و اقوال شيخ أبوالحسن خرقانى ( اقوال اهل تصوف درباره او بضميمه منتخب نور العلوم ) ( فارسى ) — صفحة 168
مساهمون: مجتبى مينوى
ص١٦٨