جهان جسمانى را سايهء خود بيند به يقين . و اين مقام گاهى باشد ، و گاهى نه در اواسط حال . و اين نيز تفكر بسيار و تذكر تامّ و رياضات و مجاهدات و مواظبت بر عبادات از صيام و صلاة روى نمايد . بايد كه چون متوجّه به اين جهان جسمى گردد ، با اختيار مدام در سعى بازگشت باشد به جهان حيات مطلق و عالم كلّى ، تا آن دم كه علايق جسمانى به تمامى كوتاه گردد ، كه عبارت است ( 97 پ ) از مرگ طبيعى . اينست وصول تامّ و اين گاهى بود ( 246 ) كه ديگر علائق را مدام از خود دور دارد و پاك فرد برگردد با يقين . اين است كه گفت : « فاتّخذ لك عند الحق عهدا إلى أن تأتيه فردا » .
شرح فصوص الحكمة — صفحة 267
مساهمون: محمد تقي الأستر آبادي
ص٢٦٧