مشترك است جزء ذات هيچ يك نيست » « 1 » . و يا در جاى ديگر گويد : « الفاظى كه به تشكيك به كار مىروند آنها هستند كه بر دو چيز اطلاق مىشوند كه ( الف ) ميان آنها از جهت چيزى مشابهت وجود دارد ، و ( ب ) آن چيز كه از جهت آن با يكديگر مشابهت دارند از اعراض هر دو است و جزء ذات يا جوهر هيچ يك نيست » . « 2 » مثالهائى كه در اينجا ابن ميمون براى روشن ساختن الفاظ مشكك مىآورد هيچ كدام از مثالهائى نيست كه ما در گفتار پيشينيان او ديديم جز يكى كه ارسطو در كتاب مقولات خود ( فصل اول ،
براى الفاظ مشترك آورده است . اين مثال چنان كه ابن - ميمون آن را آورده است به شرح زير است : « مثال اين قسم الفاظ لفظ انسان است در اطلاق بر زيد كه بر حسب تعريف داراى عقل و روح است ، و بر جسد يك شخص مرده ، و يا بر تنديس سنگى يا چوبى يك انسان ، و يا بر تصوير نقاشى شدهء يك انسان . لفظ انسان بر تمام اينها به جهت عنصر مشتركى كه دارند - يعنى شكل و ظاهر انسان - اطلاق مىشود ولى اين شكل و ظاهر ذات و جوهر آنها را تشكيل نمىدهد » « 3 » . اكنون من بر آنم كه نشان دهم اولا چگونه اين توضيح ابن ميمون مانند تمام