و عبارتى از كتاب شفا شاهد آورده است كه ابن سينا انديشيدن چيزى را تصور ، و درست دانستن آن انديشه را تصديق خوانده است . قطب الدين دنبالهء گفتار را بدانجا كشانده است كه هر گاه تصور با حكم به اثبات يا نفى همراه گردد و آن اثبات يا نفى مورد قبول ذهن واقع شود پذيرفتن آن حكم را كه نوعى از علم است تصديق خوانند ، مثلا انديشيدن خود حيوان ناطق تصورى بسيط است و پذيرفتن درستى اين انديشه كه اين حيوان ناطق است تصديق است « 1 » . صدر الدين شيرازى كه در همهء موضوعات نظر نقدى مختص به خود دارد همهء اين عقايد را از جهتى درست و از يك نظر باطل وانموده است . او مىگويد : حق اينست كه مفهوم تصور يا تصديق از جهت جعل و وجود يك چيزند و علاوه بر آن تصور داخل در ماهيت تصديق است و ذهن مفهوم تصديق را به اجزاء تصورى تحليل مىكند ، اما همچنانكه مفهوم جنس در مفهوم نوع داخل است و در عين حال مفهوم نوع مركب نيست بلكه يك ادراك بسيط است و داخل بودن تصور در تصديق نيز همچنان است « 2 » .