- شيعه و سنى فراوان درباره صحابه و عدالت آنان بحث و مناظره كردهاند و ورود به اين حوزه به تفصيل مىانجامد ؛ اما آنچه نورولى آورده ، بيانگر غلو در شأن صحابه است . آنان شيعه را به غلو در عقيده متهم مىكنند ؛ اما خود درباره صحابه ، نهايت غلو را دارند . او در باب جايگاه صحابه ، روايات جعلشده از زبان پيامبر ( ص ) را كافى و قانعكننده نيافته و به نقل قولهاى فراوان از علماى سنى در بزرگنمايى صحابه تا حد عصمت ، روى آورده است . در صفحه 25 گفتهاى از مسند احمد بن حنبل ، در شأن صحابه با اين عبارت آورده است :
روى الامام احمد في مسنده عن عبدالله بنمسعود قال : إن الله نظر في قلوب العباد فوجد قلب محمد خير قلوب العباد فاصطفاه لنفسه فابتعثه برسالته ، ثم نظر في قلوب العباد بعد قلب محمد فوجد قلوب أصحابه خير قلوب العباد فجعلهم وزراء نبيه ، يقاتلون على دينه ، فما رأى المسلمون حسنا فهو عند الله حسن و ما رأوا سيئا فهو عند الله سيئ . « 1 »
خداوند به دلهاى بندگانش نظر كرد و قلب حضرت محمد ( ص ) را بهترين دلها يافت . پس آن را براى خود برگزيد و به رسالت مبعوث كرد . دوباره به قلبها نگريست و دلهاى صحابه را بهترين قلوب يافت . پس آنان را وزراى پيامبرش قرارداد تا در گسترش دينش كمكش كنند . بنابراين هرچه مسلمانان بپسندند ، نزد خدا نيكوست و هرچه ناخوش دارند ، نزد خدا ناپسند است .
هامش
( 1 ) . المسند ، ابنحنبل ، ج 1 ، ص 379 .