وادى الرجيع بدان جهت كه محل دفن عامر بن اكوع و محمود بن مَسلمه ، دو تن از صحابى پيامبر ، كه در واقعهء خيبر كشته شدند و با توجه به اينكه بنا به تصريح ياقوت در « معجم البلدان » محل نگهدارى اثاث و مجروحان و زنان مسلمان بوده ، معلوم مىدارد كه منتهى اليه وادى به قلاع خيبر متصل بوده است . ولى واقدى بىآنكه به اين نامِ كلى اكتفا كند ، مواضع را دقيقتر بيان كرده است .
مورخان و سيرهنويسان ، اتفاق نظريه دارند كه پيامبر پس از رسيدن به نزديكى خيبر و مشاهدهء دژهاى مستحكم و برافراشتهء يهوديان ، مسلمانان را امر به توقف داده و چنين دعا كرده است :
« اللَّهُمَّ رَبَّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَ مَا أَظْلَلْنَ ، وَ رَبَّ الْأَرَضِينَ السَّبْعِ وَ مَا أَقْلَلْنَ ، وَ رَبَّ الشَّيَاطِينِ وَ مَا أَضْلَلْنَ ، إِنَّا نَسْأَلُكَ خَيْرَ هَذِهِ الْقَرْيَةِ وَ خَيْرَ أَهْلِهَا وَ خَيْرَ مَا فِيهَا وَ نَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ هَذِهِ الْقَرْيَةِ وَ شَرِّ أَهْلِهَا وَ شَرِّ مَا فِيهَا ، أَقْدِمُوا بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم » . « 1 »
ج : خيبر ، ميان ايمان مسلمانان ، و نفاق يهوديان
در متن دعاى مذكور ، كه منعكس كنندهءهدفنهايى پيامبر در طىچنينطريق است ، خير مردم و بناهايشان را مسألت مىكند و از شرّ هرچه در آن است ، به خدا پناه مىبرد .
چنين دعوتى ، نشانى از كينه و طمع ندارد و هيچ لفظى از آن تحريض را القا نمىكند .
در واقع طى چنين راهى ، جز به انگيزهء همان دفاع ، مفهومى از دستيابى به غنيمت و غنايم نداشت . در آستانهء خروج از مدينه ، پيامبر همه را آگاه كرده بود كه :
« لَا تخرجوا معي إلّاراغبين في الجهاد . فأمّا الغنيمة فلا و بعث منادياً فنادى ، لا يخرجنّ معنا إلّاراغبٌ في الجهاد فأمّا الغنيمة فلا » . « 2 »
هامش
( 1 ) . ابن كثير ، السيرة النبويه ، حافظ بيهقى ، حاكم ، الاصم . . . ج 3 ، ص 348 ؛ ابن هشام ، السيرة النبويه ؛ ابن اسحاق ابىمعتب بن عمرو ، ج 3 ، ص 343
( 2 ) . « المغازى » ، ج 2 ، ص 634