طبيعى است كه آب مذكور از مجموعهء آبهاى بارانى فراهم آمده باشد كه در ميان بريدگىهاى كوه جريان دارد . فيروزآبادى مىپذيرد كه مهراس : « ماء بجبل احد » « 1 » ؛ ولى سمهودى دقيقتر از آن ياد مىكند : « ماء باقصى شعب أُحُد » .
و از اينكه مجمعى از آبهاى بارانى است كه در آن گودال سرازير مىشود ، شناخت صحيحى را ارائه داده است . « 2 » همچنين سهيلى تصريح مىكند : « انّ المهراس يطلق على كلّ حجر منقور يمسك الماء » . « 3 » نبايد ترديد داشته باشيم كه « مهراس » سنگابى بوده كه موضع آن از همان سدهء اوّل اسلام ، مورد توجّه محدّثان ، سيرهنويسان و مورّخان بوده است « 4 » و وجه معروفشدن آن
هامش
( 1 ) . « المغانم المطابه » ، ص 396
( 2 ) . « خلاصة الوفاء » ، ص 611 ، حمد الجاسر ، چاپ مدينه ، 1972 ه . ق .
( 3 ) . « الرّوض الأنف » ، ج 2 ، ص 158 . همچنين نك : ابوالفداء ، « تقويمالبلدان » ، ص 114 . طبرى ، « تاريخالرّسل و الملوك » ، ج 3 ، ص 1030 ، ترجمهء پارسى
( 4 ) . احمد « مسند » ، ج 1 ، ص 287 به نقل از ابنعبّاس