نام شيخين توقّفى داشتهاند :
« و سار صلى الله عليه و آله و عسكره بالشيخين و هما اطمان . . . » . « 1 » اين مطلب را محمّد بن جرير طبرى تأييد كرده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله پس از مغرب ، در محلّ شيخين از مدافعان بازديد كرد و نوجوانان را از مصاف با قريش منع نمود . « 2 » ابناسحاق نامى از شيخين نمىبرد ، ولى قبول دارد كه مسلمانان پس از پشت سر گذاردن شوط ، به جانب حرّهء بنىحارثه رفتهاند : « 3 » « و مضى رسول اللَّه - صلّىاللَّه عليه [ وآله ] وسلّم - حتى سلك في حرّة بني حارثة . . . » . « 4 » لذا با توجّه به اينكه شيخين در منطقهء حرّهء بنىحارثه بوده ، عدم ذكر آن ، نافى اقوال ديگر مورّخان يا محدّثان نيست ؛ خاصه آنكه ابنسعد در « الطّبقات الكبرى » صريحاً باور دارد كه پيامبر صلى الله عليه و آله شب را در شيخين بسر برد و صبح آن روز عازم احد شد :
« و بات رسولاللَّه - صلّىاللَّه عليه [ وآله ] وسلّم - بالشيخين » . « 5 » و محمّد بن مَسلَمه با پنجاه نفر بيدار ماندند و از جان برادرانشان در برابر مهاجمان قريش مراقبت كردند . بلال اذان صبح گفت و پيامبر صلى الله عليه و آله با مسلمانان به نماز صبح ايستاد و آنگاه عازم احد گرديد . « 6 » در اين مكان « عبداللَّه بن ابىّ بن سلول » با سيصد نفر از افرادش حاضر به شركت در
هامش
( 1 ) . « پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به پيش رفت و در شيخين اردو زد ، و در آنجا دو بناى سنگى وجود داشت » . « السيرة النّبويه » ، مجلّد الثّانى ، ص 493
( 2 ) . نك : « تاريخ الرّسل و الملوك »
( 3 ) . همان ، ص 8
( 4 ) . « رسول اللَّه صلى الله عليه و آله به راه خود ادامه داد تا به دشت بنىحارثه رسيد . »
( 5 ) . « پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شب را در منطقهء شيخين بيتوته كرد . »
( 6 ) . همچنين نك : نويرى ، « نهايةالارب » ، الجزء السّابععشر ، ص 68 ، به نقل از ابنسعد .