آوردهء تمامى روايتها در تفسير آيهء 142 ، قريبالأفق است و به گفتهء علّامهء طباطبايى در « الميزان فى تفسير القرآن » ، قبل از نزول آيهء 142 ، پيامبر صلى الله عليه و آله رخ به جانب آسمان مىكرد و در انتظار نزول وحى بود ؛ زيرا دوست مىداشت خداوند او را به قبلهء مخصوص اسلام افتخار دهد ؛ نه اينكه به قبلهگاه بيتالمقدس رضا نداشت . « 1 » يهوديان ، مسلمانان را به خاطر متابعت ايشان از قبلهء يهود سرزنش و بر آنان تفاخر مىكردند . اين امر موجب حزن و تأثّر محمد صلى الله عليه و آله شد ؛ تا آنجا كه در سياهى شب ، از خانه بيرون مىآمد و سر به جانب آسمان ، منتظر رفع سرزنش و تفاخر يهود بود .
از آيهء
فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ
در مىيابيم كه نخست ، فرمان تغيير قبله به محمّد صلى الله عليه و آله خطاب گرديد و سپس به مسلمانان تعميم داده شد . اين تعبير ، مؤيّد آن است كه تغيير قبله در حالى تحقّق يافت كه پيامبر به
هامش
( 1 ) . طبرسى ، مجمعالبيان فى تفسير القرآن ، جزء 2 ، ص 16 ، چاپ دارالفكر ، چاپ 1957 م .