آنچه به عنوان « عند البلاط » آمده است ، مطابقت دارد ؛ زيرا به تصريح ابوعبيد بكرى « البلاط بالمدينة ما بين المسجد و السوق » و آن محلّى است كه از جنوب تا شمال سمت شرقى مسجد را شامل مىشده است .
اين مكان در نقشهاى كه ابننجّار از بناى حجره و مرقد ارائه داده و آن را با جملهء « هاهنا كان يصلّى على الجائز خارج المسجد » مشخّص كرده است ، دقيقاً در سمت شرقى دومين جدار مرقد و حجره قرار داشته است .
بر اين اساس معلوم مىگردد كه هماكنون موضع جنائز در زمان پيامبر ، در داخل ضريح ( / شباك شرقى ) قرار دارد كه در آن زمان ، مجاور ديوار شرقى خانهء پيامبر بوده است .
در خصوص بررسى فقهى جواز يا عدم جواز نماز بر جنازه در داخل مسجد يا خارج از آن ، بر اساس مستندات تاريخى مذكور ، ابنقيّم جوزى در كتاب « زادالمعاد » ( ج 1 ، ص 140 ) ، نتيجه مىگيرد : « و الأفضل عليها خارج المسجد » و نووى در « شرح صحيح مسلم » ، حاشيه بر ارشادالسّارى ( ج 4 ، ص 304 ) مىگويد : « في جواز الصلاة على الميّت في المسجد » و قسطلانى در ارشادالسّارى ( شرح صحيح البخارى ، ج 2 ، ص 428 ) و بدرالدّين عينى در « عمدةالقارى » ( جزء 8 ، ص 132 ) و ابنحجر عسقلانى در « فتحالبارى » ( ج 3 ، ص 199 ) ، نظر مىدهد : « و هذا يقتضي الإجماع على جواز ذلك » . « 1 »
9 / ب : منارههاى مسجدالنّبى
مسلّم است كه در عهد رسول صلى الله عليه و آله ، مسجدالنّبى داراى منارهاى نبود و بلال بر ستون مرتفعى كه در خانهء عبداللَّه بن عمر قرار داشت ، اذان مىگفت ؛ ولى يعقوبى در تاريخ « 2 » با ترجمهء فارسى گفته است كه بعدها « غلامى از عبّاس ، كه او را كلاب مىگفتند ، منارهاى
هامش
( 1 ) . « اين امر مستلزم اتفاق نظر نسبت به جواز آن موضوع مىباشد . » نك : كلينى ، الكافى ، ج 3 ، ص 182 به نقل از ابوالحسن .
( 2 ) . تاريخ يعقوبى ، ج 1 ، ص 401