كتيبهء « خوخة أبيبكر الصديق » مشخّص كرده بودند و نايبالصّدر شيرازى در « تحفة الحرمين » ، مشاهدات خود از آن را به رشتهء تحرير درآورده است :
« نزديك بابالسّلام درِ كوچكى است كه مسدود بود و اين عبارت را بر سر درِ آن نوشتهاند : « هذه خوخة سيّدنا أبىبكر . . . » .
سعودىها در بناى پرشكوه فعلى مسجد ، مدخلى با سه در ، به نام « بابالصديق حدّ فاصل بابالرّحمه و بابالسّلام احداث نمودند .
8 / ب : موضع جنائز در مسجد النّبى
ابنسعد در « الطبقات الكبرى » ، « 1 » فصلى با عنوان « ذكر المواضع الّذي كان يصلّى فيه رسول اللَّه على الجنائز » گشوده و از ابوسعيد خدرى ياد مىكند كه او گفته است :
« كُنّا مقدّم النّبيّ المدينة إذا حضر منّا الميّت أتيناه فخبّرناه محضره و استغفر له حتّى إذا قُبض انصرف و من معه و ربّما قعد حتّى يُدفن و ربّما طال ذلك على رسولاللَّه من حبسه فلمّا خشينا بأحد حتّى يقبض فإذا قبض آذنّاه فلم تكن لذلك مشقةٌ عليه و لا حبس قال : ففعلنا ذلك ، قال : فكنّا نؤذنُه بالميّت بعد أن يموت فيأتيه فيصلّى عليه و يستغفر له فربّما انصرف عند ذلك و ربّما مكث حتّى يُدفن الميت فكنّا على ذلك أيضا حينّا ثمّ قالوا : واللَّه أو ؟ ؟ ؟ انّا لم نشخص رسول اللَّه و حملنا الميّت إلى منزله حتّى نرسل إليه فيصلّى عليه عند بيته لكان ذلك أرفق به و أيسر عليه قال فغلنا ؟ ؟ ؟ ذلك » . « 2 » بر اين اساس ، مسلّم است كه در كنار و خارج از خانهء پيامبر صلى الله عليه و آله ، مكانى براى انجام مراسم نماز بر مردگان اختصاص يافته بود ، كه بر اثر كثرت برگزارى ، محمدبن عمر
هامش
( 1 ) . جزء 1 ، قسم ثانى ، ادوارد سخو ، ليدن 1322 ه . ق . 1917 م ، ص 14
( 2 ) . « هنگامىكه در مدينه بوديم ، هرگاه كسى از ما به حال احتضار مىافتاد ، پيامبر را خبر مىكردند براى او استغفار مىنمود و پس از آنكه قبض روح مىشد ، او و يارانش باز مىگشتند و گاهى مىنشست تا دفن شود . اين مراسم وقت بسيارى را از پيامبر مىگرفت و ما از اين لحاظ نگران مىشديم . از آن پس ، هرگاه كسى از ما فوت مىكرد ، آن حضرت را خبر مىدادند و بر او نماز گزارد و برايش استغفار مىنمود و گاهى مىماند تا در مراسم دفن نيز شركت نمايد . گاهى قبل از دفن مىرفت و مدتى نيز چنين عمل مىكرديم . آنگاه صلاح را بر آن ديديم تا كسان خود را پس از مرك به در منزل پيامبر صلى الله عليه و آله مىبرديم تا او براى ميت نماز بخواند و اين كار بر پيامبر آسانتر بود و چنين مىكرديم . »