و ( بورك ) خبر است نه انشاء .
ديگرى گفته
( بُورِكَ مَنْ فِي النَّارِ )
يعنى كسى كه سلطنت و قدرت و برهان او در آتش نمودار است پس بركت راجع باسم ( اللَّه ) است و تأويل آن چنين است كه خير و بركت بر كسى خواهد بود كه اين نور و آنچه اطراف آنست نورانى گردانيده يعنى موسى و ملائكه . ( ابن عباس و حسن و سعيد بن جبير ) و بقول ديگر ( بورك ) بحذف مضاف است يعنى بركت بر كسيست كه در طلب آتش است و آن موسى است
( وَ مَنْ حَوْلَها )
ملائكه يعنى هميشه بركت بر موسى و ملائكه است و اين تحيّتى است از جانب خداى تعالى بر موسى همين طورى كه وقتى ملائكه بر ابراهيم ( ع ) نازل گرديدند گفتند رحمت و بركات خدا بر شما اهل بيت باد . خلاصه بيان طبرسى بپايان رسيد
وَ سُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
ذات متعال براى رفع توهّم خود را بصفات قدس و جلال ستايش مينمايد كه پروردگار عالم منزّه و مبرّا از جسم و جسمانيات و عوارض است و محتاج به مكان و زمان نخواهد بود ، نه زمانى به او احاطه دارد و نه مكانى وى را فرا گرفته و نه در تكلّم محتاج بجارحه از آلات مثل دهان و زبان و غير آن است بلكه بقدرت و علم سرمدى ايجاد كلام مينمايد .
يا مُوسى إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
پس از آنكه در آيه بالا خود را بصفات جلال كه آن را صفات سلبيه نامند تقديس و تنزيه نمود در اين آيه خود را بصفات جمال كه آن را صفات ثبوتيه گويند معرّفى مينمايد و خطاب بموسى عليه السّلام مينمايد كه اى موسى آن كسى كه با تو بتوسط نور سخن ميگويد آن منم كه خدايى ميباشم كه عزيز ارجمند و قادر و غالب بر هر چيز ، غالبى است كه مغلوب نخواهد شد ، قادرى است كه هرگز عاجز نميگردد در افعالش محكم و در تدابيرش متقن است .