وحى جبرئيل امين عليه السّلام بنام بزرگ ربوبيت خود ( اقرء باسم ربّك الاعلى ) حضرتش را مخاطب قرار داد و باسم مبدئيت و خالقيت او را بمنصب رسالت رسانيد و خلعت پيشوايى بر تمام خلق را تا روز قيامت بر اندام رساى آن بزرگوار پوشانيده و نكته كلام اينجا است :
كه ذات متعال در اول نزول وحى خود را به دو صفت بموسى عليه السّلام معرّفى مينمايد كه صاحب نداء را بشناسد اينست كه فرمود ( منم خداى عزيز و حكيم ) و پس از آنكه موسى ( ع ) صاحب نداء را بصفات جلال شناخت او را بمنصب رسالت مفتخر گردانيد .
لكن نبىّ خاتم صلّى اللَّه عليه و آله و سلم بقدرى در مقام معرفت و شناسايى بمقام الوهيت كامل بود كه در همان ابتداء نزول وحى بمجرّد خطاب
( اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ )
بنا بر مشهور كه اول نزول وحى سوره ( اقرء ) باشد ، يا بقول ديگر كه سوره مدّثر
يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَأَنْذِرْ
و هر چه باشد او را مأمور ميگرداند كه باسماء الحسنى و صفات عليا كه دلالت بر مسمّى دارد و قبلا عارف به آن گرديدهاى مردم را بمقام الوهيت و وحدت آشنا گردان .
خلاصه پيمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلم بقدرى در معرفت بمقام الوهيت قبل از نزول وحى و منصب رسالت كامل بود كه به مجرد رؤيت ملك وحى بنور سرّى خود جبرئيل را شناخت و فهميد كه آن رسول پروردگار او است كه او را منصوب برسالت و مأمور بهدايت خلق گردانيده ، اين بود كه براى رفع اشتباه محتاج بشاهد و علامتى نبود كه دليل بر حقانيت او باشد و نداء رحمانى را از القاء شيطانى تميز دهد و نيز معجزات حضرت موسى و نيز معجزات پيمبران ديگر اكثر آن از جنس ماديات و مخصوص بعصر خودشان بود لكن معجزه پيمبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلم قرآن مجيد و آن دفتر مجلّل از جنس كلام و يكى از اقسام دلالت وضعى بشمار ميرود كه دلالت بر مسمى دارد و صفات والاى حقّانى را ارائه ميدهد و معجزه باقيه او است كه تا قيام قيامت بين خلق ابراز فعاليت مينمايد .