( توضيح )
قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى وَ فُرادى
خطاب برسولش مينمايد كه به اين كفّار ملحد كه نسبت جنون و ديوانگى به تو ميدهند بگو شما را به حكم عقل خودتان ارشاد مينمايم كه براى خدا استقامت نموده يا هر نفرى از شما فكر خود را به كار بيندازيد يا هر دو نفرى از شما با هم مشورت كنيد كه آيا اين كسى كه هميشه با ما و رفيق ما بوده و كاملا از حالات او از كودكى او تا حال مطّلعيم آيا هيچ وقت جنون يا چيزى كه بر خلاف رويّه عقلايى باشد از وى ديده شده البته خواهيد تصديق نمود كه چنين نيست بلكه حضرتش عاقلترين اهل زمانش بوده و خواهد بود .
إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذابٍ شَدِيدٍ
پس از آنكه رجوع بعقل خود نموديد خواهيد فهميد كه نيست او مگر رسول خدا كه براى ارشاد شما فرستاده شده كه تهديد نمايد و بترساند افراد بشر را و آنان را مطّلع گرداند به آن عذاب سختى كه در جلو آنها كه قيامت است براى كافرين آماده شده كه خود را از آن عذاب برهانند و گر نه عذاب آنها را خواهد گرفت .
قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ
امثال اين آيه در آيات بسيار است و اشاره است برفع توهّم كه گمان نشود كه پيمبران براى تبليغ رسالت منافع مادّى دنيوى يا منافع اخروى در نظر دارند بلكه بايستى بدانند كه فقط بامر خدا مأمور گرديدهاند كه مردم را از كجروى بجاده مستقيم كه سر انجام آن قرب جوار رب العالمين است رهسپار گردانند و چون رسول خداى تعالى و گماشته از طرف اويند البته پاداش عملشان و جزاء تحمّلشان بر جفاى خلق بر خدا است و گمان نشود كه واقعا آن بزرگواران در تبليغ رسالتشان خود را ذى حق ميدانستند و از خدا مزد و اجرى طلب مينمودند زيرا البته ميدانستند كه چون بندهاند و وظيفه بنده بندهگى است و اگر نعمت و كرامتى به كسى عطاء كند از روى كرم و بخششى