چنين گويد فرق است بين قرآن مجيد و باقى كتب آسمانى كه قرآن هم كلام خدا و هم كتاب او است و باقى فقط كتاب او است و بوجوهى كلام خدا اشرف بر كتاب خداست 1 - كلام قول او است و كتاب فعل او و قول نزديكتر است بگوينده از فعل و عمل او 2 - كلام و قول از عالم امر است چنانچه فرموده
( إِنَّما قَوْلُنا لِشَيْءٍ إِذا أَرَدْناهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ )
و كتاب از عالم خلق است و عالم امر عالم معانى عقليّه و حقايق معنويّه است بخلاف عالم خلق كه علوم و معارف در آن داخل نميگردد مگر بر صحيفه هاى مدارك و لوحهاى مشاعر .
3 - كلام اللَّه بر قلب مبارك نبىّ خاتم ( ص ) فرود آمده و كتاب اللَّه عبارت از صورت الفاظى است كه بر لوحها و كاغذها نوشته مىشود .
4 - حقيقت كلام تجلّى مىكند و القاء ميگردد بقلب هر كس از بندهگان را كه بخواهد ، قوله تعالى
( ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشاءُ مِنْ عِبادِنا )
و كسى را كه خداوند اينطور بوى قرآن را تعليم نمود فضل خدا بر او بسيار بزرگ است چنانچه برسولش بعد از تعليم قرآن فرمود
( عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً )
و قرآن خلق رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است چنانچه روايت دارد پس از آنكه از بعض زنهاى او از خلق مبارك سؤال شد گفت قرآن خلق او است .
5 - قرآن و كشف اسرار آن و تجلّى انوار آن بر قلب نبىّ ( ص ) نازل گرديد و آن حقيقتى بود بين آن سرور و خداى تعالى كه مطّلع نبود بر آن نه ملك مقرّب و نه نبىّ مرسل امّا كتب انبياء چنين بود كه هر قارى ميتوانست قرائت نمايد .
6 - باقى كتابهاى آسمانى در هدايت نمودن به آن خود رسول و امّت مساوى بودند و در همين آيه اشاره به همين معنى دارد قوله تعالى كه در وصف تورات فرموده
( وَ جَعَلْناهُ هُدىً لِبَنِي إِسْرائِيلَ
، امّا قرآن از حيث كلام بودن خدا وقت تجلّى انوار آن حين نزول بر قلب مباركش رسول را مخصوص بهدايت آن نموده چنانچه فرموده
( وَ لكِنْ