قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لا يَنْفَعُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِيمانُهُمْ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ
ظاهرا غرض كفّار چنين بوده كه اگر ديدند اسلام غالب گرديد آن وقت ايمان آورند اين است كه بپيمبرش خطاب مينمايد كه باينان بگو بدانيد وقتى در جنگ مؤمنين غالب گرديدند و شما در شرف اعدام واقع گرديديد ديگر ايمان آوردن شما نتيجه بخش نخواهد گرديد و براى شما ديگر مهلتى نخواهد بود .
فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ انْتَظِرْ إِنَّهُمْ مُنْتَظِرُونَ
پيمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مأمور ميگردد كه از كفّار اعراض نمايد و آن وقتى بود كه تبليغ در گوش سنگين كافرين اثر ننمود و آنان دست از لجاجت و ضديّت با رسول ( ص ) و مؤمنين بر نميداشتند و در مقام ايذاء در باره آنها از هيچ گونه فحشاء و منكرى خوددارى نمينمودند و چاره آنها فقط شمشير بود اين بود كه وعده فتح و فيروزى بحضرتش داده مىشود و مأذون ميگردد كه با آنان جهاد بنمايد و منتظر فتح باشد چنانچه در جنگ بدر كه اوّل جهادى بود كه مؤمنين مظفّر و منصور گرديدند و كفّار مخذول و كشته شدند و بدست مؤمنين اسير گرديدند ، اين بود وعدهاى كه مؤمنين و كافرين هر دو منتظر چنين روزى بودند .