قوله تعالى
( فَسُبْحانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ )
تا آنجا كه فرموده
( وَ كَذلِكَ تُخْرَجُونَ )
با آخر سوره ( و الصّافات )
( سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ )
ضميمه نمايد و قرائت كند در قيامت وقتى اعمالش در ميزان حساب سنجيده مىشود بكيل تمام تر وزن ميكنند و بروايت ديگر كسى كه در صبح و شام اين آيات را بخواند آنچه از نوافل و مستحبات از وى فوت شده تلافى مىكند
وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ إِذا أَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ
آيت بمعنى علامت و نشانه است در اين آيات شش علامت از آيات بزرگ الهى را كه در آفرينش انسان نمودار است تذكر ميدهد كه هر يك از آنها نشانه و دليل بارزى است بر حكمت و قدرت مبدء متعال اول در مقام پيدايش و اصل آفرينش انسان برآمده كه عنصر غالب او خاك است و اشاره به اينكه از دلائل نفوذ قدرت او چنين است كه خاك با جمود و پستى و بى حركتى آن را اصل آفرينش و ماده وجود چنين موجود شريفى قرار داده و چنان نيرو و نهضتى به آن داده كه پس از مرتبه خاكى وى را به صورت انسانى در مىآورد و همان خاك پست جامد انسانى ميگردد نيرومند و صاحب قوت و شدت و در روى زمين حركت مىكند و بدلخواه خود هر گونه تصرفى خواهد در آن مينمايد .
وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْها وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً
دوم از آيات بزرگ خلقت مربى عالم چنين است از جنس بشر جفت و همتا براى او آفريده كه با او انس گيرد و بين آنان محبت و شفقت استوار گردد زيرا اگر جفت انسان از غير جنس او بود هرگز ممكن نبود كه با هم انس گيرند و آميزش نمايند و بين آنها محبت و ملايمت پديد گردد تا آنكه از آنان توليد مثل شود و افراد بشر در زمين منتشر گردند و اين آيات دليل بارز و روشنى خواهد بود بر كمال اقتدار و استيلاء مبدء متعال بر احياء مردگان در روز حشر .