اراده كه از آن تعبير به كلمه ( كن ) شده و در بيان اين قسم از موجودات است كه فرموده :
( وَ ما أَمْرُنا إِلَّا واحِدَةٌ )
و آيه اشاره بسرعت موجوديت آنها است كه بمحض اراده دفعة موجود ميگردند لكن عالم خلق چنانچه گفته شد چون در نظام آفرينش حكمت بر آن جارى شده كه بتدريج موجود گردند اين است كه در خلقت آن مدت شش روز تعيين مىكند اگر چه آنها نيز بخواست موجد عالم هر چيزى در مرتبه خود در عالم قضا و لوح محفوظ در علم حضورى مبدء عالم موجودند لكن چون زمانى ميباشند هر يك در زمان خود ظهور و بروز مينمايند .
و از بعض عرفاء است كه مقصود از شش روز شش نوع از مخلوقات است و آن محصور است در آنچه گفتهايم از ارواح ، و اشباح ، و نفوس و قلوب ، و اسرار و سر الاسرار ، و مخلوقى نيست مگر آنكه داخل يكى از آنها است ( فافهم جدا ) ( تفسير روح البيان )
فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ
به پيمبر گرامى خود خطاب نموده و امر فرموده كه تو در مقابل گفتار نارواى كفّار بايستى صبر نمايى و مشغول شو بتسبيح و حمد و ستايش پروردگار خود پيش از طلوع آفتاب كه مصداق كاملش نماز صبح و نافله آن است كه مشتمل بر حمد و ستايش پروردگار خواهد بود ، ( و قبل الغروب ) شايد مقصود نماز عصر يا نماز ظهر و عصر هر دو باشد .
وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبارَ السُّجُودِ
( وَ مِنَ اللَّيْلِ )
من تبعيضى يعنى بعضى از شب را تسبيح و ستايش نما پروردگار خود را شايد مقصود نماز مغرب و عشاء باشد
( وَ أَدْبارَ السُّجُودِ )
يعنى تسبيح و تمجيد كن او را عقب سجدهها .
از حضرت امير عليه السّلام روايت شده كه مقصود از
( أَدْبارَ السُّجُودِ )
دو ركعت نماز بعد از مغرب است چنانچه مراد از ادبار النجوم دو ركعت نافله صبح است . ( منهج )