از بعض عرفاء است كه ( القاء سمع ) بايد چنان باشد كه گويا از حضرت پيمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم ميشوند پس در فهم بالا رود و چنان داند كه از جبرئيل استماع مينمايد و باز در فهم چنان بلند گردد و چنان داند كه از خدا ميشنود و شيخ الاسلام گفته اين سخن تمام است و در قران گواهى ميدهد آنجا كه فرموده
( وَ هُوَ شَهِيدٌ )
و شهيد از گوينده ميشنود نه از خبر دهنده زيرا كه غائب از مخبر ميشنود و حاضر از متكلم .
و از امام جعفر صادق عليه السّلام چنين نقل ميكنند كه فرموده قرآن را مكرّر ميكردم تا وقتى كه از متكلّم آن شنيدم .
و در تأويلات نجميه چنين گفته قلوب چهار قسم است : قلب يائس و آن قلب كافر است ، و قلب مغفول ، و آن قلب منافق است ، و قلب مطمئنّ ، و آن قلب مؤمن است ، و قلب سليم ، كه از تعلقات دنيا و آخرت خالى گرديده و آن قلب محبين و محبوبان است و چنين قلبى مرءات جمال و جلال حق تعالى خواهد بود و آن قلبى است كه در باره آن فرموده
( لا يسعنى ارضى و لا سمائى و لكن يسعنى قلب عبدى المؤمن )
( تفسير روح البيان )
[ سوره ق ( 50 ) : آيات 38 تا 45 ]
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ ما مَسَّنا مِنْ لُغُوبٍ ( 38 ) فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ ( 39 ) وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبارَ السُّجُودِ ( 40 ) وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ ( 41 ) يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ ( 42 )
إِنَّا نَحْنُ