باطن و سريره آنها تعبيه شده است و در قيامت ظهور و بروز خواهد نمود .
( هذا ) اشاره به بهشت است كه اين همان بهشتى است كه وعده داده شده براى هر كسى كه از مخالفت بموافقت و از شرك بتوحيد باز گرديده و خوددارى نمايد از آنچه را كه از آن نهى شده است - و آنان كسانى ميباشند كه خوف و خشيت از خداى رحمن با اينكه از حواس ظاهرشان غائب است در قلب آنها تمركز نموده و هميشه خائف و لرزانند
( وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ )
و نيز بهشت نزديك مىگردد به كسانى كه در قيامت وارد ميگردند با قلب پاك كه خالى گرديده و از خلق رو گردانيده و به حق رو آورده .
در اين آيات اهل بهشت را به چهار صفت معرفى مينمايد :
( اوّل ) آنان اهل تقوى ميباشند و چنانچه در جاى ديگر گفته شده مرتبه تقوى فوق مرتبه ايمان است و نسبت بين آنها عموم و خصوص مطلق است يعنى اهل تقوى داراى ايمان هستند لكن ممكن است بعضى با ايمان باشند لكن داراى تقوى نباشند پس مرتبه تقوى فوق مرتبه ايمان خواهد بود .
( دوم ) اهل بهشت كسانى ميباشند كه از مخالفت امر حق تعالى بازگشت نموده و در هيچ وقت عمدا مرتكب معاصى نميگردند و اين بيان حال متقيان است ( سوّم )
( مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ )
آنان كسانى ميباشند كه با آنكه خداى خود را ( رحمن ) ميدانند عظمت و بزرگى او چنان آنها را گرفته كه هميشه از غضب او لرزانند .
( چهارم ) از اوصاف اهل بهشت اين است كه اينان در قيامت وارد ميگردند با قلب پاكى كه از آلايش طبيعت پاك گرديده و از خلق گريخته و به حق تعالى رو آورده .
ادْخُلُوها بِسَلامٍ ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ
خطاب به كسانى است كه داراى چنين صفاتى كه در آيه بالا گفته شده باشند كه داخل شويد در بهشت كه دار كرامت حق تعالى و محل امن و امان و سلامتى است