آمد و گفت اى مادر نترس صبر كن كه تو بر حقّى خود را در آتش انداز زن با آن بچه خود را در آتش انداخت .
آيه و حديث در مقام اندرز است كه مؤمن بايستى در مقام ديندارى اينطور شجاعت و شهامت و عظمت نشان دهد آرى شجاعت و شهامت شهداى دين در حفظ ايمان كمتر از شهداى جبهه جنگ نبوده كه در راه حفظ ايمان حاضر شده با هزار گونه درد و غم هم آغوش شوند و از هر گونه تسلّى و از هر قسم همدم دور بمانند و مورد سخريّه و استهزاء نااهلان و هوسرانان گرديده و از اعمال و كردار آنان بفغان آمده و طريق بردبارى پيشه گرفته و در گوشه تنهايى خوى نموده و هر دم به زبان حال گويد
( گرچه در آتش دل چون خم مى در جوشم * مهر بر لب زده خون ميخورم و خاموشم )
چنين فداكارى در راه دين يك جرئت و متانت عاليترى در بر دارد تا آن جسارت بهادرانه كه در ميدان جنگ بروز داده مىشود فرد كامل چنين نفوس زكيّه پيمبران و فدائيان راه حقيقتاند كه در راه حق و حقيقت و نجات بشر از زنجير شهوات از هيچ گونه زجر و آسيبى نهراسيدند و جان و مال و فرزند خود را فدا دادند پس از آنها هر كس از اين اكثير خدايى بيشتر نصيب دارد نزديكتر به آنها خواهد بود و آيه
لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
بما چنين مىآموزد كه ايمان فقط به گفتن شهادتين يا اظهار نمودن بعضى اعمال تمام نميشود مگر وقتى كه امتحان داده شود و شخص از بوته امتحان سالم و خالص بيرون آيد
وَ ما نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ
در غريب القرآن گفته ( نقمت الشيء و نقمته ) در مقام انكار و مؤاخذه آرند يا به زبان انكار نمايند يا طور ديگر و در مقام مجازات برآيند مثل قوله تعالى
وَ