بيرون ميآيد چنانچه گفته شده ( نفثه نفثا ) و اسم فاعل نفث نافث است و نفّاثات صيغه مبالغه .
و اينكه امر شده بپناه گرفتن از سحره براى اين است كه آنان از راه سحر كار هايى از نفع و ضرر و خير و شرّ انجام ميدهند و عوام مردم آنها را تصديق مينمايند از اينجهت ضرر سحر در دين بزرگ است و نيز عامّه مردم گمان ميكنند كه ساحر استيلاء بر جن دارد و جنّيان مسخّر و خدمتگزار ويند و به آنها از غيب خبر ميدهند و اين ضرر بزرگى است در دين و براى رفع همين ضرر امر بتعوّذ شده كه از شرّ آنان بپروردگار و مربّى عالم پناه برده شود .
بعضى از فضلاء چنين گفتهاند كه ما جماعت اماميّه معتقديم كه در نبىّ اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم سحر تأثير نداشته و اينكه مأمور باستعاذه شده دلالت ندارد كه سحر در وجود شريفش تأثير نموده بلكه استعاذه از قبيل دعاء است مثل
رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسِينا أَوْ أَخْطَأْنا
و آنچه از مخالفين ما نقل شده چنانچه از بخارى و مسلم روايت ميكنند كه رسول اكرم را سحر كردند و بطورى سحر در او كارگر آمد كه حضرتش كارى ميكرد و نميفهميد كه چه مىكند اين نسبت خلاف و از جمله دروغهايى بشمار ميرود كه به او بستهاند و اگر اين نسبت صحيح باشد صادق ميآيد كلام كفار كه مى گفتند
( إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُوراً )
( پايان ) آرى چون مخالفين ما از نور ولايت آل محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم استضائه نميكنند اين است كه از حقايق و معنويات بيخبرند و فقط جمود به ظاهر آيات و اخبارى كه از طرف خودشان رسيده مينمايند و غور در باطن ندارند در جلد دوم اين تفسير اجمالا بيانى راجع بسحر و اقسام آن نموديم و در آنجا گفته شد كه يكى از اقسام سحر بلكه عمده آن تصرّف در قوه خيال است كه ساحر بعمليات خود در قوه خيال و واهمه تصرف مىكند و بعمليات مخصوصى بر قوه وهم و خيال غالب ميگردد و قوه واهمه را تحت استيلاء خود ميگرداند مثل