آن آيه
وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
اشاره به اينكه متّقىترين مردم آن كسى است كه در حال ركوع انگشتر بسائل بخشش نمود و آن على است .
خلاصه به گمان خود دليل عقلى ميآورد كه مقصود ( اتّقى ) در آيه بالا ابو بكر است بدليل آنكه باجماع مسلمين بعد از پيمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم افضل و بالا ترين خلق يا على عليه السّلام بوده يا ابو بكر و شخص متّقى افضل خلق است بدليل قوله تعالى
إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ
و نميشود گفت مقصود از ( اتّقى ) در آيه على عليه السّلام باشد بدليل آنكه در وصف چنين كسى فرموده
وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى
و اين وصف در باره على عليه السّلام صادق نميآيد زيرا كه رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم وى را از كودكى از پدرش گرفت و تربيت نمود و مخارج وى را از خوراك و پوشاك و غيره متحمل گرديد و حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ولى نعمت او بوده و حق به گردن او داشت لكن چنين حقّى كسى بابو بكر نداشت پس آيه در باره ابو بكر نازل گرديده .
پاسخ گوئيم اولا آيه مطلق است شامل ميگردد هر پرهيزكار و انفاق كنندهاى كه براى خشنودى خدا و رضاى او انفاق نمايد نه در عوض حقّى يا نعمتى كه بوى شده و ثانيا آيا ابو بكر پدر و مادر و معلّم و آموزگار نداشته كه در تربيت آنان بزرگ شده باشد و حق نعمت آنها به گردن او باشد يا در مدت عمر كسى بوى احسانى ننموده وانگهى نعمت اسلام بالاترين نعمتها است چه نعمتى بالاتر از اين است كه كس را از ظلمت كفر و بت پرستى بنور ايمان فائز گردانند على عليه السّلام بت پرست نبود لكن باعتراف خود سنّيها ابو بكر سالهاى سال عمر خود را ببت پرستى گذرانيد تا وقتى كه اسلام قبول نمود پس به اين لحاظ توان گفت حق پيمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بر ابو بكر زيادتر از حق او بر على ( ع ) بود .
و ايضا چنانچه از آيه استفاده مىشود مقصود از احد در آيه
وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى
آن كسى است كه شخص در باره وى انفاق مينمايد نه آنكه عموميت داشته باشد زيرا ممكن نيست كسى پيدا شود كه احدى به هيچ وجه بر او حقّى نداشته