واجب است يعنى بمقتضاى حكمت خداوندى لازم و واجب است كه در هر موقع و وقتى راهنمايان و سفرايى از طرف خود تأسيس نمايد كه مردم را بسوى جادّه مستقيم كه منتهى گردد بقرب ربّ العالمين هدايت نمايند و آنان را از پرتگاه جهالت و بيخردى نجات داده و بسوى دانش و فضيلت رهبرى نمايند
وَ إِنَّ لَنا لَلْآخِرَةَ وَ الْأُولى
روى قاعده ترتيب عبارت بايستى آيه چنين باشد ( و الاولى و الاخرة ) لكن در اينجا مراعات معنى و مقام شده و نظر به اينكه مرتبه آخرت مقدّم بر دنيا است در عبارت نيز آخرت را مقدم انداخته .
آيه شايد اشاره به اين دارد كه آن كسى كه بهدايت پيمبران هدايت گرديد و طريق حق و حقيقت را پيش گرفت و به آن سه صفت نيكى كه در آيه بالا بيان شد كه عبارت از ايمان و تقوى و احسان باشد متّصف گرديد وى را از نعمتهاى دنيا و آخرت بهرهمند ميگردانيم زيرا كه دنيا و آخرت مال ما و نزد ما است البتّه هر كس از راه ايمان و تقوى نزديكتر به حق تعالى گرديد بيشتر مورد الطاف غير متناهى او ميگردد .
فَأَنْذَرْتُكُمْ ناراً تَلَظَّى ، لا يَصْلاها إِلَّا الْأَشْقَى ، الَّذِي كَذَّبَ وَ تَوَلَّى
تلظّى زبانه آتش را گويند وقتى كه شعلهور است و چنين آتشى جايگاه شقى ترين مردم و آن كسى است كه نسبت ناروا بپيمبران ميدهد و از حق و كلام حق اعراض مينمايد .
از ابو هريره نقل ميكنند كه او از پيمبر خاتم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم حديث مىكند كه فرمود فرداى قيامت جمله خلايق را ببهشت مىبرند مگر كسى كه خودش نخواهد بهشت برود پس از آنكه از حضرتش سؤال مىشود او كيست كه خودش نخواهد بهشت رود فرمود
( إِلَّا الْأَشْقَى الَّذِي كَذَّبَ وَ تَوَلَّى )
وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى ، الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ يَتَزَكَّى ، وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى
از كلمه ( يتزكّى ) در آيه چنين استفاده مىشود كه يكى از صفات حميده شخص با